RECENZJA: „Ukryty potencjał. Ty też go masz i co z nim zrobisz?” Adam Grant

Czy ma znaczenie wyłącznie efekt, czy może liczy się również droga, którą trzeba było pokonać? Dwie strony A4, a w nich streszczone wszystkie wysiłki dokonane w życiu. Szybki rzut oka na słowa, poprawka na zdjęcie i ostateczny werdykt brzmiący „następny”. Brak głębszej refleksji, bo w końcu może on musiał wspinać się wyżej, może ona od samego początku miała pod górkę. Bezduszna maszyna nie dopuszcza do siebie argumentów, liczy się tylko wynik i aktualny poziom kompetencji. Nie brzmi to znajomo?

Adam Grant w swojej książce „Ukryty potencjał. Ty też go masz i co z nim zrobisz?” opowiada o absurdach systemów rekrutacyjnych, edukacyjnych, a także rozwojowych na całym świecie. Pokazując wadliwie działające algorytmy wykorzystywane do oceniania potencjału, udowadnia, że praktycznie każdy ma w sobie ukryte talenty, tylko czekające na wydobycie. W końcu nie możemy przykładać wagi do negatywnej oceny naszych starań i ufać ocenie systemu, który już wielokrotnie zawiódł.

Zamiast więc skupiać się na kolejnej odmowie z zewnątrz, Grant proponuje zastosowanie bardziej sprzyjających rozwiązań, pomagających wydobyć z ludzi największe zaangażowanie i kreatywność. Na przestrzeni kilkunastu rozdziałów przedstawia sposoby na stworzenie lepszego środowiska do indywidualnego rozwoju zawodowego, naukowego, popierając swe teorie konkretnymi przykładami takich rozwiązań działających w rzeczywistości.

Autor rozkłada na czynniki pierwsze także kwestię potencjału grupy i sukcesu samego zespołu. Zauważa, że w często promowanych jako wyjątkowo demokratyczne oraz otwarte burzach myśli niestety nie wszystko funkcjonuje według szczytnych założeń, a prym wiedzie i tak najbardziej charyzmatyczny z grupy. Doprowadza to do uniemożliwienia grupie osiągnięcia pełni potencjału i wykorzystania pomysłów mniej gadatliwych, ale równie mądrych jednostek. Tłumaczy również, jak stworzyć strukturę organizacyjną wspierającą proaktywność, gdzie pomysł nie umrze wraz ze skreśleniem go przez menedżera.

Poświęca także sporo miejsca opowiedzeniu o nierównościach społecznych i wynikających z tego konsekwencjach. Tzn. niektórzy musieli pokonać znacznie więcej trudności, by dojść do konkretnego punktu niż inni, co powinno świadczyć na ich korzyść w przypadku oceniania przez pracodawcę, ponieważ ich progres był większy, a to dobrze rokuje na ich potencjalny przyszły rozwój w tej konkretnej firmie.

Należy również wspomnieć o sposobie przedstawiania tych wszystkich treści przez samego Granta. Do zobrazowania swoich twierdzeń używa bardzo barwnych obrazów, które wciągają czytelnika i pozwalają mu nie odrywać się od lektury – w końcu historia upartego nastolatka z meksykańskiej rodziny, który ciężką pracą wypracował sobie miejsce w NASA, albo opowieść o wydobywaniu spod ziemi trzydziestu górników w warunkach skrajnego niebezpieczeństwa z pewnością dosadniej pokazuje pewne hipotezy niż najpiękniejsze słowa.

Po przeczytaniu całej książki można odnieść wrażenie, że autor stawia na piedestale jedną, konkretną grupę ludzi – pionierów. Adam Grant niezwykle szanuje ich za to, iż mimo niesprzyjających okoliczności, bycia opluwanym przez osoby ze swych środowisk, nie poddali się, by ostatecznie udowodnić swą rację. Często wymagało to oczywiście więcej czasu, lecz dzięki temu owoce pracy były jeszcze bardziej zachwycające. Niestety, większość takich historii kończy się porażką.

Codziennie ktoś obok nas decyduje się poddać, bo dużo trudniej jest uwierzyć w swój pomysł i potencjał, gdy wkoło środowisko daje ci dowody na poparcie kompletnie przeciwnej tezy. Najważniejszą lekcją z książki „Ukryty potencjał. Ty też go masz i co z nim zrobisz?” jest więc nieustawanie w swoich dążeniach i żelazna determinacja, która pozwoli przebić nawet najtwardsze mury ludzkiego sceptycyzmu.

Krystyna Kapelewska – miłośniczka wszelkiej literatury. W kreatywny sposób próbuje łączyć swój ścisły umysł z pasją do języka polskiego.