RECENZJA: „Niepożegnani. Historia o życiu i śmierci” Sylwia Peretti, Wiktor Słojkowski

Szukałam królowej. Znalazłam kobietę z koroną w ręku

Czy uważasz, że w życiu „wszystko dzieje się po coś”? Tylko po co? Królowa życia, kobieta petarda, matka, córka a w końcu żona. Po prostu kobieta – tak niezwykły jak zwykły człowiek z uczuciami, marzeniami, pragnieniami. Nikt inny, tylko człowiek. „Niepożegnani. Historia o życiu i śmierci” to wywiad rzeka Wiktora Słojkowskiego z Sylwią Peretti, ukazujący, że nawet królowa jest człowiekiem, który doświadczył wielu barw życia.

Sylwia mówi o rozdzierającym ją bólu po tragicznej śmierci jej jedynego, ukochanego syna, który był i zawsze będzie sensem jej życia. Młoda dziewczyna, wywodząca się z dysfunkcyjnej rodziny, zachodzi w ciążę w wieku 18 lat. Ma marzenia, chce stworzyć rodzinę jakiej nie miała. Wszystko co robi, czyni dla syna. Zakłada pierwsza rodzinę, potem drugą i następną. Ciężko pracuje, aby Jemu niczego nie brakowało. Odnosi sukces. W pewnym momencie wciela się w rolę Królowej Życia w jednym z popularnych programów telewizyjnych. I tu pęka mydlana bańka. Tragiczne zdarzenie, w którym ginie jej ukochane dziecko i jego towarzysze. Od tej chwili jest dla niej tylko świat przed i po. „Po” to ból, tęsknota, samozagłada i myśli, że już nic więcej nie ma i nie będzie. Nicość.

„Królowa życia” mówi o reporterskiej presji jakiej doświadczyła tuż po stracie dziecka. Dziennikarze śledzili jej losy, niczym paparazzi ścigający Księżną Dianę. Błysk gwiazdy Królowej S i Księżnej Di był niczym Gwiazda Betlejemska – dokładnie widoczny z daleka. Ale ten książęcy blask był zgubny. Stworzył przytłaczająca aurę dla pierwszych bohaterów tych historii.

Czy wszystko w życiu dzieje się po coś? To ideologia wywodząca się z epoki renesansu. Ból po stracie dziecka ukazał już Jan Kochanowski w Trenach. „Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim! Pełno nas a jakoby nikogo nie było”. Przejaw „wylewania emocji” związanych ze śmiercią w twórczości literackiej nie jest nowym trendem.

„Niepożegnani” to książka pełna wylewności, oczyszczająca rozmowa Matki z przychylnym dziennikarzem. Ukazuje, że wszyscy idziemy w jednym kierunku – jedni szybciej, inni wolniej, ale zawsze ku wieczności. Wszyscy mamy z góry ustalony los, i nie jesteśmy w stanie go zmienić. W życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, i wszystko ma sens choć go czasem nie rozumiemy. Wszyscy jesteśmy ludźmi, i mamy identyczne potrzeby oraz wartości nadrzędne.

„Niepożegnani” to ekspresyjny obraz bólu matki po stracie jedynego syna. Nowoczesne ujęcie dramatu. Bo przecież matka nie żegna się…

Joanna Hładij Jarzębowicz – absolwentka Wydziału Prawa UWr i Wydziału Nauk Społecznych UWr. Poprzez literaturę zgłębia tematy związane z emancypacja kobiet kiedyś i dziś. Te poglądy towarzyszą jej już od czasów maturalnych, więc ponad 20 lat. Swoje teksty publikowała w lokalnej prasie tuolawa.pl oraz Angora i gazeta.pl. Prywatnie żona z 15 letnim stażem i mama 2 córek.