Recenzja: „Jutro przypłynie królowa” Maciej Wasilewski

Ta książka ma czarno-białe zdjęcia. Nie jest ich dużo. Czarno-białe zdjęcia ukazujące egzotyczną wyspę. Trudno się to ogląda i trudno czyta. Bo w „Jutro przypłynie królowa” Maciej Wasilewski przedstawił zło, na które nic nie można poradzić.

W reportażu poznajemy ludzi usprawiedliwiających swoją nikczemność sloganami, w które ktoś kiedyś kazał im uwierzyć. Mówią one o tym, że trzeba dać przyzwolenie na gwałty, bo inaczej to zniszczy wspólnotę. Zabrakło mi w tej książce definicji „wspólnoty” wyartykułowanej przez Pitcairńczyka, bo może niedorzeczność tego twierdzenia rodzi się z niezrozumienia pojęć. Zabrakło mi też pytania autora reportażu do któregoś z jej bohaterów: „w jaki sposób można tworzyć wspólnotę, krzywdząc się nawzajem?”.

Recenzja zamieszczona na okładce sugeruje, że jest to książka o strachu. Dla mnie jest to reportaż o kłamstwie, które odnajdujemy nie tylko w jego temacie, ale i metodzie pracy autora, który zebrał do niego materiał okłamując swoich bohaterów kim jest i czym się zajmuje. Oni też nie mówią prawdy, nie tyle jemu, co samym sobie. Uczestniczą w podłej rzeczywistości, którą sami w ten sposób kształtują od pokoleń. Wobec której nie mogą się zbuntować – o ironio – potomkowie buntowników z Bounty. Ci, którzy historię o buncie uważają za podwalinę swojego dziedzictwa, na której budują wspólnotę. Nic w tej opowieści się nie klei, bo nikt jasno nie mówi w niej prawdy.

Przy całym fantastycznym warsztacie pisarskim, jakim posługuje się autor, ciekawym, trudnym temacie, jakiego się podjął, poświęceniu, odwadze i olbrzymiej pracy – kończąc czytać „Jutro przypłynie królowa” czułam jednak taki posmak, jakbym przetrawiła lekturę jakiegoś skandalizującego artykułu w popularnej prasie. Maciej Wasilewski z dziennikarskim zapałem ujawnił prawdę o gwałtach na maleńkiej, zapomnianej przez świat wysepce na środku Oceanu Spokojnego, ale czy coś więcej?