RECENZJA: „Dziwny jest ten świat. Opowieść o Waldemarze Milewiczu” Honorata Zapaśnik

Jaka była prawdziwa twarz światowej sławy dziennikarza? Czy można kochać to, co się robi? Odpowiedź na te pytania odnajdziemy w książce „Dziwny jest ten świat. Opowieść o Waldemarze Milewiczu” Honoraty Zapaśnik – polskiej dziennikarki i reporterki.

Pamiętam, jak jako dziecko dowiedziałam się z „Wiadomości”, że w Iraku, na skutek odniesionych ran postrzałowych podczas zamachu, zginął polski dziennikarz i korespondent wojenny Waldemar Milewicz. Było to 7 maja 2004 roku, podczas jego ostatniego wyjazdu, którego celem było przygotowanie kolejnego reportażu telewizyjnego. Łzy stanęły mi w oczach. Każdego roku, w listopadzie, telewizja wspomina osoby, których nie ma już wśród nas. Wśród nich pojawia się również Milewicz – wspaniały człowiek o wysokiej inteligencji, ogromnej wrażliwości, miłości do ludzi i życia oraz wielkiej pasji, jaką było dziennikarstwo. Jego grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

To właśnie ten człowiek stworzył cykl 43 reportaży telewizyjnych „Dziwny jest ten świat”. Ukazywały one piekło ludzi żyjących w miejscach ogarniętych konfliktami zbrojnymi i dotkniętych wielkimi katastrofami, między innymi w Czeczenii, Kosowie, Kambodży, Somalii, Turcji czy Hiszpanii. Choć wiedział, że taka praca jest igraniem ze śmiercią, to właśnie adrenalina napędzała go do działania.

Honorata Zapaśnik, rozmawiając z bliskimi, przyjaciółmi i współpracownikami Waldemara Milewicza, przedstawia obraz kochającego i ciepłego ojca, niewiernego męża, duszy towarzystwa, ambitnego i apolitycznego dziennikarza telewizyjnego oraz perfekcjonisty wymagającego od innych, ale przede wszystkim od siebie. Pokazuje również człowieka o wybuchowym charakterze, który nie znosił sprzeciwu, lubił dobrą kuchnię i szybkie samochody oraz wyróżniał się specyficznym poczuciem humoru.

Nieodłącznymi elementami jego wizerunku były czarna skórzana kurtka oraz zegarek z dwiema tarczami. Miał także charakterystyczny, niski głos, dzięki któremu na długo pozostawał w pamięci widzów. Posługiwał się krótkimi zdaniami i świadomie stosował pauzy. Z wielką powagą podchodził do tematów, które poruszał. Po ciężkiej pracy odprężał się, słuchając muzyki, pijąc niewielkie ilości alkoholu i paląc papierosy na świeżym powietrzu.

Tę książkę polecam każdemu, dla kogo dziennikarstwo jest nie tylko zawodem, ale przede wszystkim misją społeczną.

Ewa Aniela Jerzyło – z własnego doświadczenia wie, że ciężko jest połączyć obraz z dźwiękiem, aby był spójny, a co dopiero realizować reportaż z miejsca, gdzie toczy się wojna. Jest pełna podziwu dla dorobku zawodowego śp. Waldemara Milewicza, który był niezwykle skromnym człowiekiem pełniącym wielką misję społeczną aż do śmierci.