Recenzja: „Moje wyspy. Kobiecość w stylu vintage ironicznie i na serio” Małgorzata Czapczyńska

Czytając tę książkę czułam się tak, jakbym oglądała program śniadaniowy przeniesiony na papier. Raz rozmawiamy o plotkach na czerwonym dywanie, raz przychodzi ekspert od historycznej fotografii, a innym razem psycholog odpowiada na pytania na temat kobiecej tożsamości. Do tego prowadzący z uśmiecham na twarzy przechodzą między jednym tematem a drugim.

Małgorzata Czapczyńska połączyła w swojej książce kilka elementów. Przede wszystkim dostajemy tu sporą dawkę wiedzy o życiu prywatnym gwiazd takich jak Hanka Ordonówna, Kalina Jędrusik czy też Pola Negri. Wiele z tych historii opiera się na podobnym schemacie: miłość, kolejne związki, małżeństwo, rozwód – i koniec. Momentami sprawia to wrażenie, jakby autorka bardziej stawiała na znane nazwiska niż na rzeczywiście angażujące opowieści.

Na plus zdecydowanie wyróżniają się fragmenty, w których autorka wciela się w ekspertkę od sztuki fotografii. Opowiada o początkach tej dziedziny, dawnych sposobach pozowania oraz modzie obecnej na wybranych zdjęciach. Byłam trochę zaskoczona takimi fragmentami, bo w opisie książki nie było to podkreślane – określenie „piękno fotografii” odebrałam po prostu jako zapowiedź obecności zdjęć. Paradoksalnie właśnie te wątki najbardziej mi się podobały, ponieważ o takim elemencie historii rzadko mówi się w szkołach.

Książkę wyróżniają również ironiczne komentarze autorki. Warto jednak zaznaczyć, że humor jest specyficzny – wydaje się głównie kierowany do kobiet 40+ z mężem i dwójką dzieci na koncie. Mam wrażenie, że właśnie to była grupa docelowa całej książki.

Mimo to osoby młodsze mogą też znaleźć coś dla siebie. W swoich komentarzach Czapczyńska zawiera od czasu do czasu przemyślenia na temat kobiecości, samoakceptacji i dążenia do swoich celów. Niektóre sentencje zostają w głowie np. „Tak bardzo skupiamy się na tym, by kochać innych, że brakuje nam miłości do samych siebie”.

„Moje wyspy. Kobiecość w stylu vintage ironicznie i na serio” to książka lekka i niewymagająca. Momentami dla młodszych czytelników może wydawać się nużąca. Choć pojawiają się fragmenty, które naprawdę mnie zainteresowały to raczej zaliczyłabym ją do tych książek, które łatwo zacząć, a jednocześnie łatwo odłożyć.

Małgorzata Kmiecicka od najmłodszych lat grała w przedstawieniach teatralnych oraz brała udział w konkursach recytatorskich i to sprawiło, że zainteresowała się literaturą. Uwielbia się angażować w wiele akcji społecznych – nie zna słowa „nuda”. Przyszłość zawodową wiąże z dziennikarstwem.