RECENZJA: „Love, Pamela. Autobiografia” Pamela Anderson

Mówi się, że nie ocenia się książki po okładce. Tak samo jest z ludźmi – pozory potrafią mylić.

Ikona lat 90., seksbomba, gwiazda amerykańskiego show-biznesu. Tak przez lata postrzegano Pamelę Anderson. W swojej autobiografii „Love, Pamela” pokazuje jednak zupełnie inne oblicze. Przy okazji zdradza również, że nie jest naturalną platynową blondynką – choć to akurat najmniej istotne odkrycie tej książki.

Sięgając po biografię osoby tak mocno związanej z kulturą masową, spodziewałam się lekkiej, przewidywalnej opowieści pełnej sensacji. Na szczęście bardzo się pomyliłam.

Pamela Anderson rozpoczyna swoją historię od samych początków – od momentu, gdy jej rodzice się poznali. Pokazuje, jak rodzina ukształtowała jej charakter i jak kolejne doświadczenia oraz spotkani ludzie wpłynęli na kobietę, którą się stała. To właśnie odwaga popchnęła ją w świat, a życiowe wybory uczyniły z niej jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd swojej epoki.

Za medialnym wizerunkiem kryje się osoba niezwykle wrażliwa. Pamela pisze o swojej miłości do książek, inspiracji sztuką oraz głębokiej empatii. Nie ukrywa sprzeciwu wobec okrucieństwa wobec zwierząt, dlatego zostaje wegetarianką i angażuje się w działania na rzecz ich ochrony. Jednocześnie odsłania swoje największe pragnienia – bycia kochającą matką i spełnioną żoną. Instynkt macierzyński odgrywa w jej życiu równie ważną rolę jak kariera, choć to właśnie jej uroda przez lata przyciągała uwagę milionów ludzi.

„Love, Pamela” to szczery portret kobiety, która potrafiła wykorzystać swoją urodę, ale nigdy nie opierała sukcesu wyłącznie na wyglądzie. Inteligencja, determinacja i odwaga pozwoliły jej osiągnąć wiele zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Można powiedzieć, że to historia amerykańskiego snu – kobiety, która znalazła się we właściwym miejscu i czasie, ale potrafiła tę szansę świadomie wykorzystać.

Po lekturze tej autobiografii zostaje ze mną jedna myśl: warto mieć odwagę. Łapać życie, nie oglądać się za siebie i podejmować decyzje, których kiedyś nie będziemy żałować. Mam wrażenie, że właśnie taki przekaz Pamela Anderson chciała pozostawić swoim czytelnikom.

Świadomie polecam tę książkę. To inspirująca lektura, która pozwala spojrzeć na Pamelę Anderson z zupełnie innej perspektywy.

Joanna Hładij Jarzębowicz – absolwentka Wydziału Prawa UWr i Wydziału Nauk Społecznych UWr. Poprzez literaturę zgłębia tematy związane z emancypacja kobiet kiedyś i dziś. Te poglądy towarzyszą jej już od czasów maturalnych, więc ponad 20 lat. Swoje teksty publikowała w lokalnej prasie tuolawa.pl oraz Angora i gazeta.pl. Prywatnie żona z 15 letnim stażem i mama 2 córek.