Recenzja: „Żarłok” A.K. Blakemore

„Żarłok” autorstwa A.K. Blakemore to powieść, która wymyka się prostym kategoriom. Łączy w sobie elementy groteski, historycznej fikcji oraz głębokiej refleksji nad cielesnością, wstydem i pragnieniem – zarówno fizycznym, jak i emocjonalnym. To książka intensywna, momentami niewygodna, ale przez to niezwykle zapadająca w pamięć.

Akcja powieści osadzona jest w XVIII-wiecznej Anglii i inspirowana autentyczną postacią – Tarrare’em, człowiekiem cierpiącym na rzadkie schorzenie powodujące nienasycony głód. Główna bohaterka, o niezwykłej fizjologii i jeszcze bardziej niezwykłej wrażliwości, staje się obiektem ciekawości, fascynacji i odrzucenia. Blakemore nie traktuje jej jednak jak dziwadła – przeciwnie, nadaje jej głos i sprawia, że czytelnik zmuszony jest spojrzeć na nią z empatią.

Największą siłą „Żarłoka” jest język. Styl autorki jest poetycki, gęsty, pełen zmysłowych opisów, które niemal fizycznie oddziałują na odbiorcę. Jedzenie, ciało, zapachy i smaki nie są tu jedynie tłem – stają się nośnikiem emocji i symbolem ludzkiej potrzeby bycia kochanym oraz zauważonym. Dla niektórych czytelników ta intensywność może być trudna, a nawet odpychająca, jednak właśnie ona stanowi o oryginalności książki.

„Żarłok” porusza również tematykę społecznego wykluczenia, uprzedmiotowienia kobiet i granicy między ciekawością a okrucieństwem. To opowieść o tym, jak łatwo odebrać komuś człowieczeństwo, gdy nie mieści się w normach. Jednocześnie jest to historia o próbie odnalezienia siebie w świecie, który nie oferuje prostych odpowiedzi ani akceptacji.

Podsumowując, „Żarłok” A.K. Blakemore to książka wymagająca, ale bardzo wartościowa. Nie jest to lektura lekka ani rozrywkowa – raczej literackie doświadczenie, które zostaje z czytelnikiem na długo. Polecana szczególnie osobom ceniącym ambitną prozę, niebojącym się trudnych tematów i eksperymentalnego stylu.

Kamil Żółkiewicz literaturą zainteresował się po zakupie taniej książki w markecie w czasach szkolnych. Od tego czasu czytanie jest codzienną rutyną, która się nie nudzi. Ma za dużo zainteresowań, jednak stara się je umiejętnie ze sobą łączyć, aby się wzajemnie uzupełniały – wśród nich można znaleźć sztukę, informatykę, ekonomię, politykę oraz wiele innych.